Deca

Društvene igre – kada su spremni za njih? | Board games – when they are ready for them?

Kada su naša deca zaista spremna za društvene igre? I da li je greška ako ih ne puštamo da uvek oni pobeđuju?


When are our children really ready for board games? And is it a mistake not to let them always win?

Sin je ranije počeo da pokazuje interesovanje za igre. Već sa 3 ipo godine je želeo da igramo sa njim „domine“ ili „ne ljiti se čoveče“. Ćerka je tek sa 4 godine počela da se zanima za igre…

Ništa ih nisam silila, kada su sami bili spremni za njih oni su izrazili želju.

Moja deca, ovi veći, obožavaju da igraju „ne ljuti se čoveče“, „uno“, „domine“…. Sin takođe voli da igra i malo složenije igre poput „risiko“, „zanimljive geografije“, „jamb“…


The son started showing interest in games earlier.  Already at the age of 3 and a half, he wanted us to play „dominoes“ or „don’t get mad, man“.  My daughter only started to be interested in games at the age of 4 …

I did not force them, when they were ready for them, they expressed their desire.

My children, the older ones, love to play „don’t be angry man“, „uno“, „dominoes“ …. My son also likes to play a little more complex games like „risiko“, „interesting geography“, „iambic“.  ..

Mi imamo ritual, posebno u vreme praznika kada se olenjimo svi, da po ceo dan igramo društvene igre.

Prvo igramo igre gde mogu svi da učestvuju. Znači „ne ljuti se čoveče“ ili „uno“ . Kod nas je tata taj koji je popustljiv prema deci i pušta ih da pobeđuju a ja, mama, sam ta koja decu „čeliči“ i koja im ne daje da pobeđuju.


We have a ritual, especially during the holidays when we are all lazy, to play board games all day long.

First we play games where everyone can participate.  So „don’t get mad man“ or „uno“.  In our country, it is the father who is lenient towards the children and lets them win, and I, the mother, am the one who „steels“ the children and does not allow them to win.

Misim da je greška puštati ih da stalno oni pobeđuju jer onda stvaraju pogrešnu sliku o sebi i misle da su oni nepobedivi. Zato ja kada se igram sa njima trudim se da ih bodrim da idu napred iako gube. Trudim se da ih naučim da nije najbitnije pobediti već učestvovati. Trudim se da ih naučim da su oni veći pobednici kada prihvataju poraz nego kada pobede.



I think it’s a mistake to let them win all the time because then they create the wrong image of themselves and think they are invincible.  That’s why when I play with them, I try to encourage them to move forward even though they lose.  I try to teach them that the most important thing is not to win but to participate.  I try to teach them that they are bigger winners when they accept defeat than when they win.

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s